|
Wielu znanych i szanowanych piłkarzy zagrało w barwach Szczecińskiej Pogoni. Oto nazwiska i krótki opis tych, którzy przyczynili się swoimi występami do bardzo dobrych wyników Dumy Pomorza.
pseudonim Valdano (ur. 29 lutego 1964 w Goleniowie. Polski piłkarz występujący na pozycji napastnika, były zawodnik Pogoni Szczecin, Bayeru Leverkusen, na przełomie lat 80-90 występował w Reprezentacji Polski. Leśniak zaczynał swoją karierę klubową w lokalnym klubie Pomorzanin Nowogard, w rodzinnym Nowogardzie. W 1982 roku przeniósł się do Pogoni Szczecin. W tym okresie występował również w młodzieżowej reprezentacji Polski, z którą zdobył 3. miejsce na Mistrzostwach Świata U-20 w 1983. W sezonie 1983/1984 został powołany do pierwszego składu Pogoni i stał się jej czołowym napastnikiem 7 października 1986 zadebiutował w drużynie narodowej seniorów, w towarzyskim meczu przeciwko Korei Północnej zremisowanym w Bydgoszczy 2:2. W 1987 wywalczył z drużyną wicemistrzostwo kraju i został królem strzelców ligi z 24 bramkami w 30 meczach. W 1988 roku Marek Leśniak wyjechał do RFN, aby rozpocząć w pełni profesjonalną karierę piłkarską. Jego pierwszym klubem był Bayer Leverkusen, zdobywca Pucharu UEFA 1988. Polak szybko stał się podstawowym zawodnikiem "Aptekarzy". W czterech sezonach rozegrał większość meczów ligowych, strzelał również bramki w Bundeslidze i pucharach. Jego kariera reprezentacyjna nie była bogata w sukcesy. Karierę w kadrze zakończył 17 maja 1994 meczem z Austrią w Katowicach (3:4). Wcześniej przeszedł z Leverkusen do grającego w II lidze Wattenscheid 09 z Bochum. W klubie tym grał przez trzy sezony. W tym czasie w plebiscycie tygodnika "Piłka Nożna" wybrany został Piłkarzem Roku 1993. W 1995 był zawodnikiem TSV 1860 Monachium, zaś wiosną 1996 występował w KFC Uerdingen. Latem 1996 wyjechał do Szwajcarii, gdzie strzelał bramki dla pierwszoligowego Neuchatel Xamax. W 1997 powrócił do niemieckiej Bundesligi, w której po raz ostatni grał w zespole Fortuna Dusseldorf. W 1999 przeniósł się do niższej ligi, do zespołu Preußen Münster. Karierę zawodniczą kończył w SSVg Velbert oraz w SV Hilden-Nord. Obecnie jest grającym trenerem tej drugiej drużyny, z którą pracuje od początku sezonu 2005/2006.
2. Dariusz Adamczuk (ur. 21 października 1969 w Szczecinie), piłkarz polski, grający na pozycji obrońcy i pomocnika, reprezentant Polski. Swoją karierę rozpoczynał w sezonie 1987/1988 występując w zespole Pogoni Szczecin. Następnie grał w Eintrachcie Frankfurt, Dundee FC, Udinese Calcio, CF Os Belenenses Przed sezonem 1999/2000 przeniósł się do Glasgow Rangers, skąd był wypożyczony do Wigan Athletic. Karierę zawodową zakończył w 2002. Z reprezentacją Polski zdobył wicemistrzostwo olimpijskie w Barcelonie w 1992. Jest dwukrotnym zdobywcą Pucharu Szkocji (2000 i 2002) i mistrzem Szkocji (2000) z Glasgow Rangers. Wraz z Grzegorzem Matlakiem był współzałożycielem seniorskiej drużyny piłkarskiej Pogoń Nowa Szczecin od 26 sierpnia 2006 występującej w B-klasie.
3. Robert Dymkowski
(ur. 15 maja 1970 w Koszalinie) – polski piłkarz (napastnik) i trener piłkarski. Wychowanek Gwardii Koszalin, występował następnie w Pogoni Szczecin, greckim PAOK Saloniki, ponownie w Pogoni, Widzewie Łódź i Arce Gdynia.W Pogoni zadebiutował 25 sierpnia 1990 w meczu o mistrzostwo II ligi przeciwko Stali Rzeszów, w którym zdobył dwie bramki. Debiut I ligowy zaliczył 8 sierpnia 1992 w Szczecinie, w przegranym przez Pogoń meczu przeciwko Ruchowi Chorzów (0:3). W barwach MKS rozegrał 252 mecze w I lidze i strzelił 72 bramki, zdobył tytuł wicemistrza Polski (sezon 2000/2001), a w kolejnym sezonie wystąpił w Pucharze UEFA. Także jako piłkarz Pogoni występował w reprezentacji Polski do lat 21. Po zakończeniu sezonu 2001/2002 przeszedł do Widzewa a od wiosny 2004 reprezentował Arkę Gdynia. Po sezonie 2004/2005 zakończył karierę piłkarską. Jego największą zaletą jako piłkarza była wyśmienita gra głową, większość bramek w swej karierze zdobywał właśnie po strzałach "z główki".Następnie pełnił obowiązki drugiego trenera IV-ligowych rezerw Pogoni Szczecin. Od lipca 2006 jest trenerem juniorów starszych w szczecińskim klubie.
4. Przemysław Kaźmierczak (ur. 5 maja 1982 roku w Łęczycy) – polski piłkarz występujący na pozycji pomocnika, reprezentant Polski. Zawodnik FC Porto. Dysponujący dobrymi warunkami fizycznymi (191 cm wzrostu i 79 kg wagi) zawodnik swoją karierę rozpoczynał w sezonie 1999/2000 występując w zespole ŁKS Łódź. W następnym roku przeniósł się do Piotrcovii Piotrków Tryb., powołany został również do kadry U-18, z którą zdobył Mistrzostwo Europy. Następnie występował w Górniku Łęczna. Przed sezonem 2003/2004 przeniósł się do Pogoni Szczecin, z którą miał podpisany kontrakt do roku 2010. W polskiej ekstraklasie debiutował 1 sierpnia 2004 roku w spotkaniu z Legią Warszawa. Na polskich pierwszoligowych boiskach rozegrał 49 spotkań (wszystkie w barwach Pogoni), w których strzelił 5 bramek. 5 marca 2006 w konkursie stacji Canal+ uhonorowany został "Piłkarskim Oscarem 2005" za najładniejszą bramkę roku zdobytą 16 czerwca 2005 w 69. minucie meczu Pogoń - Legia (2:2). W sezonie 2006/2007 został wypożyczony do portugalskiej Boavisty Porto (nr 5, pseud. Kaz), w której występował razem z Rafałem Grzelakiem i Krzysztofem Kazimierczakiem. W 29 występach zdobył 5 goli. 21 czerwca 2007 podpisał trzyletni kontrakt z FC Porto. W reprezentacji Polski zagrał w 8 meczach. Pierwszą bramkę dla Biało-czerwonych 2007 roku w swoim 7. występie reprezentacyjnym, w meczu przeciwko zdobył 24 marca Azerbejdżanowi. Ciekawostką jest to, że 9 czerwca zagrał w meczu gwiazd ligi portugalskiej odbywającym się w Lizbonie, zmieniając Zinedine Zidana.
5. Mariusz Kuras
(ur. 21 sierpnia 1965, Częstochowa) – polski piłkarz zanotował w dniu swoich 18. urodzin – występujący na pozycji pomocnika, później trener piłkarski. Wychowanek Rakowa Częstochowa; jeszcze jako junior, w styczniu 1983 roku, przeniósł się do Szczecina, by grać w tamtejszej Pogoni. W pierwszej drużynie zadebiutował 23 stycznia 1983 w towarzyskim meczu przeciwko FC Chemie Halle, natomiast debiut I ligowy 21 sierpnia 1983 w meczu z ŁKS-em. Niemal przez całą karierą piłkarską (z roczną przerwą na epizod w lidze izraelskiej w klubach Maccabi Jaffa i Shimshon Tel-Awiw w sezonie 1995/1996) pozostał wierny szczecińskiemu klubowi, w barwach którego występował do roku 1999 (sezon 1998/1999). Popularny Mario obejmując fotel trenerski za czasów w granatowo-bordowych barwach rozegrał rekordową w skali klubu liczbę 431 spotkań (301 w pierwszej i 130 w drugiej lidze) stając się jednym z najbardziej lubianych w Szczecinie piłkarzy, szanowanym za serce do gry i wielką skromność. Powoływany był także do reprezentacji młodzieżowych, z drużyną narodową U-18 zajął III miejsce na Mistrzostwach Europy w 1984. Karierę szkoleniowca rozpoczął w Pogoni Szczecin w 1999 roku początkowo jako asystent trenerów Leszka Jezierskiego, Jana Muchy, Albina Mikulskiego i Edwarda Lorensa. W roli pierwszego szkoleniowca zadebiutował 29 kwietnia 2001Sabriego Bekdasa. Z drużyną tą zdobył wicemistrzostwo kraju (2001), w tym samym roku poległ w rundzie wstępnej Pucharu UEFA z amatorską drużyną Fylkira Rejkjawik. Trenował Pogoń do 14 czerwca 2002, kiedy to zastąpił go Albin Mikulski. Kuras przeniósł się do Bełchatowa, by od 11 września 2002 objąć tamtejszy GKS, z którym w 2005 roku awansował do ekstraklasy i który prowadził do dnia 10 października 2005. Następnym jego miejscem pracy był II ligowy Radomiak Radom, który trenował od 10 grudnia 2005 . 15 kwietnia2006 po pięciu porażkach z rzędu Mariusz Kuras podał się do dymisji. W okresie od 18 kwietnia do 11 grudnia 2006 ponownie był zatrudniony w Szczecinie na stanowisku I trenera Pogoni, tym razem za czasów Antoniego Ptaka. 27 kwietnia 2007 roku objął stanowisko szkoleniowca GKP Gorzów Wielkopolski. Na futbolowe boisko w roli zawodnika (podobnie, jak uczynił to inny popularny niegdyś zawodnik Pogoni Zenon Kasztelan) powrócił na jeden charytatywny występ w meczu w barwach Pogoni Nowej Szczecin, spotkanie rozegrane zostało w Szczecinie 6 maja 2007 a przeciwnikiem szczecińskiej drużyny była Zorza Tychowo. W czerwcu 2007 został trenerem I ligowej Odry Wodzisław Śl.
6. Radosław Majdan (ur. 10 maja 1972 w Szczecinie) – wychowanek i wieloletni zawodnik Pogoni Szczecin występujący na pozycji bramkarza; reprezentant Polski. Obecnie reprezentuje barwy Polonii Warszawa. Radosław Majdan rozpoczynał swoją karierę w rodzinnym Szczecinie, w drużynach juniorskich Pogoni Szczecin. Do pierwszej drużyny przebił się w 1989 roku, jednak w ekstraklasie zadebiutował dopiero w sezonie 1992/1993, 8 sierpnia 1993 w przegranym 0:3 meczu przeciwko Ruchowi Chorzów. Przez wiele sezonów był podstawowym bramkarzem Pogoni, występującej wówczas w ekstraklasie (jeden sezon, 1996/1997 w II lidze). Największym jego osiągnięciem było w tym czasie wicemistrzostwo Polski w 2001 roku. W tym samym roku Majdan odszedł z Pogoni do tureckiego klubu Goztepe Izmir. Tam rozegrał większość meczów w sezonie 2001/2002 w podstawowym składzie, jednak po zakończeniu sezonu odszedł do PAOK-u Saloniki, z którym zdobył Puchar Grecji. Wiosną 2003 występował w tureckim klubie Bursaspor, w którym zagrał 6 razy w Superlidze. Latem 2003 przeniósł się do izraelskiego SC Aszdod, gdzie grał w 1. lidze (12 meczów). W przerwie zimowej został kupiony przez klub ówczesnych mistrzów Polski – Wisłę Kraków. Sięgnął z nią po tytuł mistrzowski w 2005 roku, będąc podstawowym zawodnikiem zespołu. Występował również w eliminacjach Ligi Mistrzów oraz w Pucharze UEFA. W sezonie 2005/2006 zajął z Wisłą Kraków 2. miejsce w Orange Ekstraklasie. Z powodu kontuzji pod koniec rundy wiosennej w bramce Wisły zastąpił go Mariusz Pawełek, a po zakończeniu sezonu klub nie przedłużył z nim umowy. 30 czerwca 2006 zawodnik podpisał dwuletni kontrakt ze swoim macierzystym klubem – Pogonią Szczecin. 21 października 2006 meczem w Wodzisławiu przeciwko Odrze Majdan zaliczył 300. występ w ekstraklasie. W 2007 roku został wybrany do Rady Nadzorczej SSA Pogoń Szczecin. 25 czerwca 2007 podpisał kontrakt z Polonią Warszawa. W reprezentacji zadebiutował 26 stycznia 2000 roku w towarzyskim meczu z Hiszpanią w Cartagenie, przegranym 0:3. Rozegrał w niej 9 meczów. Był rezerwowym bramkarzem na MŚ 2002, na których rozegrał jeden mecz – jedyny wygrany przez polską drużynę: Polska – USA 3:1). Ostatni występ w reprezentacji zaliczył 21 sierpnia 2002 roku w spotkaniu towarzyskim z reprezentacją Belgii w Szczecinie (1:1).
|
